می تواند به نفس کرد جهان را روشن
هر که چون صبح برآرد به تأمل دم را


صائب تبریزی

نخل تنهایی من میوه فراوان دارد
نیست چون بی ثمران حاجت پیوند مرا


صائب تبریزی

مکن حافظ از جور دوران شکایت
چه دانی تو ای بنده کار خدایی

ظهور یک دو گل آن قدر خوش دلت نکند
به یک دو گل که گلستان عوض نخواهد شد

عوض نکرد خدا سرنوشت قومی را
و جز به همّت انسان عوض نخواهد شد

محمدکاظم کاظمی

چه خوش است در فراقی، همه عمر صبر کردن

به امید آنکه روزی، به کف اوفتد وصالی

سعدی

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی
تا بی خبر بمیرد در درد خودپرستی
عاشق شو ارنه روزی کار جهان سر آید
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی
عشقت بدست طوفان خواهدسپرد حافظ
چون برق از این کشاکش پنداشتی که جستی

عاشق از هر دو جهان تا نکند قطع نظر
نیست ممکن که به جانانه رساند خود را
نیست ممکن به پر و بال رسد کس به مراد
مگر از همت مردانه رساند خود را


صائب تبریزی

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت های شیرین باز می ماند ز من
صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
عشق در هر گوشه ای افسانه ای خواند ز من

گل های وحشی جنگل
اینک به جست و جوی خون شهیدان نشسته اند
جنگل !
کجاست جای قطره های خون شهیدان ؟


خسرو گلسرخی

از دست غیبت تو شکایت نمیxadکنم
تا نیست غیبتی نبود لذت حضور

گر دیگران به عیش و طرب خرمxadاند و شاد
ما را غم نگار بود مایه سرور

حافظ شکایت از غم هجران چه میxadکنی
در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور

شاه را به بود از طاعت صدساله و زهد
قدر یک ساعته عمری که در او داد کند


حافظ

سوز دل اشک روان آه سحر ناله شب
این همه از نظر لطف شما می بینم
هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال
با که گویم که در این پرده چه ها می بینم


حافظ